Ik ben 8 en ik kan best alleen drie dagen op kamp

"Ik ga wel alleen, mama", was de boodschap toen haar scoutingvriendjes al in groepjes van 3 waren ingedeeld en zij daar niet meer bij kon. En ach ja, ze is 8, gaat al voor de tweede keer op HIT en ze slaapt in een gebouw.

Als scout in hart en nieren kon het niet anders zijn dat mijn kinderen ook op scouting zouden gaan. Al vanaf jongsaf aan beleef je avonturen, leer je samenwerken, word je ieder jaar een stukje zelfstandiger en het is ook gewoon heel erg uitdagend.
Mijn kinderen konden ook al vanaf het moment dat ze lopen met hun ouders mee op kamp. Of het nu naar het buitenland was in Luxemburg of aan het strand bij Zandvoort, samen op kamp hoorde erbij.

Ik schreef ook al over de wintersport, wat eigenlijk een verkapte winterkamp was. Gewoon omdat het heel erg leuk en gezellig is om met scouts op kamp te gaan en inmiddels zomerkampen voor mij, als moeder, er niet meer inzitten.

Mijn kleine hittepetit op HIT

Terug naar de HIT. HIT staat voor Hike, Interesse en Trapperskampen. En met name de H en de T staan garant voor veel bewegen. Ieder jaar met Pasen worden op zo'n 6 plaatsen in Nederland diverse HIT's georganiseerd. Voor de welpenleeftijd, die met de groene bloesjes, werd er in Mook de Powerkids HIT-it bedacht. Van vrijdag tot en met maandag lekker buiten bezig zijn, spelletjes doen, je aan het corvee houden, een speurtocht doen, of op zijn scouts hiken, en je onderdompelen in een thema. Dit jaar feest, waarbij alle feestdagen in één weekend werden gevierd.

Vrijdagmiddag bracht ik haar. Thuis hadden we samen de tas ingepakt, zelf had ze al drie keer de paklijst doorgekeken, zodat ze controleerde of we niets vergeten waren. Er mocht gelukkig één knuffel mee.
Op het veld voor de aanmelding stond ze helemaal te stuiteren, ze had er zoveel zin in. En na de aanmelding mocht ik nog van een afstand even de opening bekijken, maar al haar aandacht ging naar de gekke themafiguren en de uitleg.

In de tussentijd kon ik alles volgen. Op Facebook werden alle feestdagen goed vastgelegd.

Maandag rond 14 uur was de sluiting. Die duurde ouderwets lang en daarna kon ik haar meenemen.

Uitdagend, leerzaam en leuk

Ik kreeg een meisje terug dat moe was, maar vooral ook vol avonturen, vol belevenissen die ze zelf had meegemaakt. Dat uiteindelijk toch 3 dagen met haar scoutingvriendjes was opgetrokken, maar ook een nieuwe vriendinnetje had gemaakt. Dat een hike had gelopen en nu wist hoe een kaart werkte, met noord-zuid en een legenda. Dat weer een stukje zelfstandiger was geworden. Dat continu lekker buiten bezig was geweest. Scouting is uitdagend, leerzaam en gewoon ontzettend leuk!

Over theekopje, spaghetti eten en superman

Waar ik in mijn vorige blog nog had over de plannen, kan ik nu over het resultaat vertellen.

Met een duidelijke afspraak gingen we op vakantie. We zouden één dag een snowboard huren, met één ochtend les en verder een beetje aanklooien.

Bij de skischool bleek al snel dat je voor een beginnersles bij het begin moet beginnen. Op zondag dus als iedereen begint. Dat was zaterdagmiddag, na een lange reis, wel even schakelen. Maar je hebt wat over voor je kinderen, dus regelde ik dat.

Zoonlief begon op oefenweide 1 met voorskiën. Dochter hoefde niet voor te snowboarden en haar werd gewoon uitgelegd hoe je een bord aan moet doen, hoe je in de lift stapt en wat je voorkeursvoet, zodat je weet welke voet voor moet.

Eenmaal in een klasje ingedeeld had ik het wel gezien bij mijn zoontje en keek ik nog even snel bij mijn dochter. Dat zag er verder prima uit, dus kon ik eindelijk, na een uur wachten ook even een pistetje pakken.

Helaas zijn de snowboardlessen in het Skiwelt skigebied maar een halve dag, dus rond 12 uur viste ik mijn dochter uit de klas. Onder de indruk en met enig enthousiasme vertelde ze boven haar bordje schnitzel met frietjes over het theekopje.
Ik liet haar de keuze: nog een beetje alleen aanklooien op de piste of met de groep mee weer op de ski's. Het werd het laatste. En wat bleek...ze kon echt prima meekomen met de volwassenen.
Maar ook de volwassenenen waren op de eerste dag rond 15 uur wel even klaar met skiën. Mette wisselde weer van schoenen en latten en toog naar de oefenweide met rolband.
Nieuwsgierig als ik was naar het "theekopje" ging ik toch maar even kijken. En wat zag ik daar...een dochter die op haar gemak heen en weer in een soort theekopje-houding de berg af zigzagde. Ik was toch wel trots. Het zag er gewoon goed uit.
Aan het einde van deze zondag hebben we toch de snowboardspullen weer weggebracht.

De rest van de week, en zeker de laatste dag, toen we de groep volwassenen en kinderen mixten, kon mijn dochter een nieuweling nog prima uitleggen wat zij verder in de skiles had geleerd. Spaghetti eten doe je enigszins vooroverbuigend, goed voor je houding op de ski's. En met de superman-houding weet je altijd dat je arm aan de bergkant voor je arm aan de dalkant is, zodat je met je bovenlijf wijzend naar het dal een bocht uitkomt.

Het was weer een mooie wintersport. Trots op mijn kinderen, die dat skiën toch maar voor de rest van hun leven onder de knie hebben.

En toen wilde ze opeens snowboarden

Zomaar een dag in de kerstvakantie. Als voorbereiding op de wintersport hebben we een uitje naar Snowworld in Zoetermeer. Wanneer halverwege de dag de helft van onze reisgenoten kostenloos zijn ski's voor snowboard inruilt, komt daar de vraag: "Mama, mag ik ook snowboarden?" van mijn achtjarige dochter. Het ruilen kost niets, dus ach waarom niet? Maar als ze na één uur al redelijk goed op zo'n plank van de heuvel afsuist en ze heel enthousiast is, komen de twijfels. Zal ik mijn kind op snowboardles doen, in plaats van skiën?

Mijn kinderen staan al heel lang op de ski's. De oudste was drieëneenhalf toen ze haar eerste skiles had. Bij juf Nina van de skischool Alpin. Na twee weken skiede ze de blauwe helling af in pizzapunt achter de juf aan. Het jaar erna ook twee weken les, en idem zelf toen ze 5 was. De jongste stond twee weken voor zijn 3e verjaardag voor het eerst op de ski's. Dat ging minder van harte dan bij de oudste, waarbij hij meer hing in het stoeltje naast de babyhelling dan op de helling stond. Het jaar erna ging het al veel beter, ook weer dankzij juf Nina. Ook hij eindigde zijn twee weken met een blauwe piste van de "grote berg".

Juf Nina met mijn vierjarige zoon in 2013

We hadden het goed voor elkaar. Het appartement keek uit op de babyweide, de kinderen waren van 10 tot 15 uur onder de panne. Het skigebied Skiwelt had voor ons iedere dag een andere piste en vervelen deden we ons nooit. De kinderen vonden het ook fantastisch. Veel Nederlands sprekende of Nederlandstalige skileraren. En natuurlijk de hele dag buiten. Daar wordt iedereen blij van.
Wintersport was zelfs zo belangrijk voor de vader van de kinderen en mij dat we het bij de scheiding goed hebben vastgelegd over hoe we dat zouden doen.
Vorig jaar waren ze dus met papa op pad en dit jaar met mij.

Op deze dinsdag in de kerstvakantie was ik ook zeer blij en verrast. De jongste had eindelijk ook veel lol op de helling. Een schansje hier en een schansje daar. Als zesjarige duidelijk geen last van angst. Mijn achtjarige liet ook zien dat ze al redelijk parallel kan skiën en ook nergens bang van was.

Over vier weken, aftellen!, is het zover. Vrijdags gaan we met zijn drieën rijden, in de hoop "zwarte zaterdag" enigszins voor te zijn. Juf Nina treffen we in ieder geval weer, misschien zelfs wel vaak als een van de twee bij haar wordt ingedeeld.

Ik heb mijn dochter weten te overtuigen dat ze één dag op snowboardles mag en niet een hele week. Ik heb het nog eens opgezocht, maar acht jaar lijkt een goede leeftijd te zijn om te starten met snowboarden. De beginselen van snowboarden zijn ook makkelijker om te leren dan skiën, maar als je het goed wilt kunnen, zul je lang moeten leren en lessen.
Eén dag gelukkig, want de snowboardlessen zijn halve dagen, de skilessen hele. Dus moet ik daar weer rekening mee houden. Ik zie me ook gewoon niet met mijn dochter over de hellingen heensuizen als zij op een bord staat, terwijl het skiënd al prima af gaat. Skiërs en snowboarders gaan niet heel goed samen, vind ik.
We gaan het dus zien. Kijken hoe snel ze het oppikt, hoe enthousiast ze is en hoe ik haar kan overtuigen dat ze met mama lekker gaat skiën en dat ze met boarden maar een paar jaartjes moet wachten totdat ze alleen op de piste mag.

Verzamelplaats van de skischool op de babyweide 

Nooit meer...of voor altijd...

Het zit erop. De jongste heeft ook eindelijk zijn B diploma met zwemmen. We zijn toch zeker 4,5 jaar op en neer naar het zwembad gereden op maandagmiddag. Eerst gehannes met de de peuter als de kleuter ging zwemmen, hoe hield je die een uur zoet in het zwembad. Dan de kleuter eerder uit de klas halen omdat de tijden bij een ander badje weer anders waren. Kijklessen die voor mij als werkende moeder op maandagmiddag nooit uitkwamen. Dan de fase van twee kinderen op zwemles en hoe doe je dat met douchen en afdrogen. En als laatste dan de 8 jarige scholier die best alleen thuis kon zijn, want mee naar het zwembad dat was toch wel echt saai.
Toegegeven, de vader van de kids heeft zeker 95% van alle ritjes op zich genomen, maar samen maakten we er ons wel druk om hoe lang het wel niet duurde voor het volgende badje, het laatste badje en dan uiteindelijk het afzwemmen.

Voor altijd
Met nooit meer naar het zwembad breekt natuurlijk ook de tijd aan dat je voor altijd kunt zwemmen. Eigenlijk had ik dat afgelopen zomer al. Zoonlief, zonder A en B, had al ruim twee jaar op zwemles gezeten en ik vond het wel gezegend. In het meer en in het zwembad trok hij er lekker op uit met zijn grote zus om te springen, te zwemmen en te duiken. Na twee keer toezicht houden vond ik het wel mooi geweest. "Ja hoor, ga maar lekker zwemmen."

Laatst met het familieweekend bleken ook nog maar 3 van de 11 kinderen uit vier gezinnen geen zwemdiploma te hebben, dan verandert de verhouding van toezichthoudende ouders op het aantal kinderen ook eenvoudig. Kinderen blij, papa's en mama's blij die even heerlijk met een bakje koffie bij de haard konden genieten.

Nu komt overigens weer een andere periode aan... wat gaan we met de vrije maandagmiddag doen en op welke sport kan de kleine man? Handbal, rugby, of ook gewoon op tennis zoals zijn zus. Of misschien toch iets met zwemmen, want ondanks de 2,5 jaar zwemles vindt hij het nog steeds helemaal te gek in het water.
Dus uitzoeken wat hij leuk vindt en welke sport in het gezinsritme is in te passen. Voer voor de volgende blog. ;)

Verstoppen is de truc

Al sinds de kinderen klein zijn, probeer ik ze al zo veel mogelijk vers eten voor te zetten. Het meest verse was natuurlijk de moedermelk die ze tot hun 10^e maand wilden drinken. Maar ook de eerste spaghetti bolognese maakte ik zelf. Geen toevoegingen, geen zout, veel geduld en heerlijk vond mijn dochter het. Mijn zoon, de tweede, at eigenlijk al veel sneller met de pot mee. Even de staafmixer eroverheen en alle stamppotten, pasta en rijstgerechten at hij met smaak.

Sinds december wordt er bij mij de Beebox thuis gebracht. Ik was op zoek naar meer streekgebonden eten. Ik ben ervan overtuigd dat van hoe dichterbij de groente en het vlees komt, hoe minder milieubelastend het is. In de Beebox vind ik dat. En dat het nog biologisch is, vind ik mooi meegenomen. Ik hoef niet meer te zoeken op marktjes, boerderijen of natuurwinkeltjes. Donderdagavond staat er een kratje klaar met de meest verschillende groente en fruit, één keer vlees, brood, melk en sap.

De kinderen vinden het een cadeautje iedere week. Wat zou er nu weer inzitten? Ze zijn gek op eieren, het brood is altijd op in een wip en het fruit is eigenlijk net te weinig. Daar zit het probleem ook niet. Het gaat om de groente. Het is natuurlijk hartstikke vers, ziet er goed uit, maar het komt best vaak voor dat ze het nog nooit gegeten hebben. En datzelfde geldt ook voor mij. Dus duik ik de kookboeken en receptenblogs in om maar een idee te hebben hoe het wordt klaargemaakt.

Inmiddels heb ik het wel door wat het beste werkt: verstoppen! En lekker stampen met aardappels. Dus eten we gestampte pastinaak, waar ook wat wortels doorheen zitten. Romanesco kool, een soort groene bloemkool, lijkt gestampt net op broccoli. Koolraap wordt al iets lastiger want dat lijkt nergens op, maar dan werkt een schepje suiker bij het koken ook nog wel goed.

Mijn dochter is nu gek op waterkerssoep. Ik had geen idee wat ik met de waterkers aan moest, totdat er op het zakje een soeprecept stond. Verstopt in de soep dus.

Ik blijf het proberen, net zoals ze klein wanneer ze aan alle smaken moesten wennen. Lastiger zijn de rode kool en bietjes, in de kleuren rood, geel en gestreept. Ik vind het heerlijk, maar de twee ukkepukken eten het helaas echt niet. Iemand nog goede verstoptips?

Game, set en match

Wat heb ik lang lopen puzzelen, twijfelen en zoeken, maar eindelijk heb ik het gevonden. Dé sport voor mijn dochter. Tennis is het geworden.

Al heel lang klaagde het bij mij. Mijn kinderen zaten niet op een sport. Natuurlijk wel eerst zwemles met diploma A en B, maar voor mijn dochter volgde daarop niets. Het kwam er maar niet van, andere prioriteiten, druk op het werk en weer waren we een vakantie verder. En ik voelde me er een slechte moeder van. Zelf sport ik één keer in de week en liefst nog een keertje hardlopen erbij. Maar zij, die ook hartstikke sportief is, op vrijdag naar de Sport BSO gaat en op zaterdag naar scouting, had gewoon haar eigen sport niet. Ik kon ook niet echt iets handigs vinden wat ze én leuk vond én in mijn werkschema te passen was.

Maar zoals dat met zoveel dingen gaat, opeens kunnen alle puzzelstukjes op zijn plek vallen. Haar beste vriendinnetje en overbuurmeisje zit op tennis en daarmee kon ze vorige week mee om te kijken. Ze was hartstikke enthousiast, ook al was het een gevorderd groepje.
Daarnaast mag ze als 8-jarige nu zelf naar school fietsen, wat inhoudt dat ze ook best alleen naar tennis mag. Het geluk is namelijk dat er een tennisvereniging in de wijk zit. Dus geen drukke straten over, alles is binnen 5 minuten fietsen te bereiken en met een eigen sleutel op zak komt het ook na tennis wel goed. De tennisles start 25 minuten na het uitgaan van de school, dus sluit dat ook ideaal aan.

Gisteren hebben we alle formulieren ingevuld. Er bleken ook pasfoto’s nodig te zijn voor haar tennispasje. Op het station hebben we vier verschillende pasfoto’s laten maken waarvan één met haar overbuurmeisje en mijn dochter samen. Dikke pret natuurlijk.

Vanmorgen was ze helemaal zenuwachtig voor haar eerste echte tennisles. Ze had zelf haar tennistas met schoolspullen en tennisracket ingepakt en ging ook keurig op tijd naar school, waar ze normaal flink aangespoord moet worden.

Vanmiddag kwam ze heel blij terug van de tennisles. Nog helemaal in de nieuw aangeschafte tenniskleding en tennisschoenen en met een echt meisjes racket. “Ik vind dit het allerleukste en dit ga ik nog heel lang volhouden”, merkte ze op. En daar ben ik ook erg blij mee.

Vanavond konden we na het eten nog even een balletje slaan tegen de muur van de kerk in de straat. Haar vriendinnetje, mijn dochter en ik. Was dat even leuk. Misschien moet ik ook maar eens een kijkje nemen op de TV.

Meer buitenspeelplaatsen in Nederland

Afgelopen zomer verbaasde ik me over de sprong die mijn 6-jarige zoon had gemaakt afgelopen jaar. Als we door de bergen wandelden, liep hij dit jaar altijd voorop, sprong met gemak van steen naar steen en was niet moe te krijgen. Ik had ook wel die plekken uitgezocht met de zogenaamde Erlebniswelten. Plekken waar er altijd iets extra's voor de kinderen was.

De eerste was in Zell am See. Een avonturenpad langs verschillende posten, met onder andere hoge palen waar je langs moest klimmen, een doolhof en een net dat tegen de berg aangespannen was. Mijn kinderen rende van de ene post naar de andere alsof het niets was.
Enkele dagen later, nog steeds in Zell am See, hadden we een speurtocht waarbij je een pad volgde van bergstation naar bergstation, met een mooie naam Höhenpromenade. Onderweg waren er allerlei houten figuren, met uitleg over wat die in de bergen aten en waar ze sliepen, met letters erbij die samen weer een woord vormde. Ook dit pad werd bijna rennend afgelegd. Grote zus hielp met het leuke boekje invullen en mijn zoon zag ze allemaal als eerste.
De laatste was in Westendorf, waar we al eens eerder waren geweest, maar hij telde nog net zo enthousiast alle voetafdruktekens op de stammen en stenen en knipte bij alle posten het juiste antwoord aan. Ik zag in de verte het onweer al aankomen, maar hij huppelde gewoon vrolijk verder.
Kinderen kunnen veel meer dan je denkt. Je moet het alleen wel leuk maken. Overigens deden we de laatste dag in Zell am See een dalafdaling van anderhalf uur zonder "Erlebnis" en dat vonden ze ook fantastisch.

Vandaag kwam ik, zoals iedere dag, vanuit mijn werk op het station aan. Natuurmonumenten vroeg daar aandacht voor de grote natuurenquête, ook wel Praat mee. Bovenstaande voorbeelden illustreren eigenlijk wat ik mis in Nederland. Belevenissen voor groot en klein, gratis en voor niets, van speurtocht tot een avonturenroute. Zo krijg je de kinderen wel het bos in. Gauw invullen dan maar. Tips zijn ook welkom.