Voor "athletic children"...

De vakantiebestemming dit jaar was Noorwegen. En Noren zijn dol op wandelen, dus dat we veel zouden wandelen zat er wel in. Vorig jaar hadden we natuurlijk al wat geoefend in de Oostenrijkse alpen, dus konden we Noorwegen ook wel aan.

Een van de tochten werd beschreven in het boekje van de regio Rjukan waar we 4 nachten verbleven. De weg ernaar toe, via Oslo en vervolgens veel stuurwerk door bergachtig gebied, beloofde al veel. Rjukan staat bekend om zijn toegangspoort tot de Hardangervidda, om een oorlogsverleden en om de Gaustatoppen.
Onze camping was trouwens keurig. Nederlandse eigenaren, leuk speeltuintje, keurige voorzieningen. Ik had voor onze vakantie hutten gereserveerd en deze zag er ook prachtig uit. De kids voelden zich er op hun gemak, verkenden een snelstromende rivier, die gelukkig ijskoud was, dus ze waagden zich er met nog geen grote teen in en maakten contact met wat andere kampeerders.

Maar gewandeld moest er worden. Dus met een boekje van de receptie in de hand en de weersvoorspellingen op de smartphone ernaast, maakte ik een plan voor de 3 dagen die we daar zouden zijn. En ik dacht meteen: de mooiste doen we als eerste! Uitzicht over een zesde deel van Noorwegen werd me beloofd als ik bovenop de Gaustatoppen zou staan. Ik vroeg nog bij de receptie: kun je beter afdalen of stijgen? Nou, stijgen was wel een beter plan. Dus dat gingen we doen. Er stond wel bij dat het ook goed voor kinderen was, mits "athletic children". Met de ervaring van vorig jaar leek me dat goed te doen.

Met onze nieuwe regenjassen (die kun je daar veel beter kopen dan in Nederland), lunch, water en camera bepakt, stapten we in de auto. Via 5 haarspeldbochten kwamen we al een flink stuk hoger. De Gaustatoppen staken behoorlijk uit, maar eenmaal op de parkeerplaats zagen we ze niet meer.

Het begin was duidelijk gemarkeerd en mijn jongste zoon ging al snel voorop. Het pad werd gemarkeerd met rode T's. Duidelijker kon niet.

Maar al snel verdween het pad. De rode T's bleven, maar waren aan de overkant van een stroompje, of aan het einde van een berg rotsen. Soms kon je wel een pad zien als er veel mensen gelopen hadden, maar meestal was er gewoon niets. Geen struik, geen gras, beetje mos en alleen maar rotsen. Zo zag ik het natuurlijk. Niet de kinderen, die klommen en klauterden dat het een lieve lust was. Soms moest ik wel even helpen.

Maar op een gegeven moment was het op. De tocht duurde 2,5 uur en dat was gewoon best lang. Het grote motiveren begon. "Nee, we kunnen niet meer omkeren", "nog 5 minuutjes en dan stoppen we" tot het meer kribbige "als we steeds stoppen, komen we er nooit". Eten moest er dan in. En echt even stoppen. Mueslireep en water deed veel goed.
Het lastige was dat je ook maar steeds niet zag waar nu die top was, die zat om de hoek.
Maar toen we hem uiteindelijk wel zagen, op ongeveer 3 van de 4 kilometer, en het echt nog een pittig stukje omhoog was, was echt de fut eruit. En waar je als volwassenen nog wel ergens een reserve hebt, is dat bij kinderen niet.

Op een mooie steen genoten we van het uitzicht, ons broodje met Unox leverpastei en met Fred & Ed pasta. Dit was echt even wat ze nodig hadden. Batterij weer opladen door gewoon goed te eten.

En het werkte. De laatste kilometer was natuurlijk ook zwaar, maar als je doel in bereik is, gaat het toch gewoon beter. Bovenop trakteerden we onszelf op chocomel, ondertussen kijkend op heel veel omringende bergen en hoogvlaktes.
En wat mij altijd dan weer verbaasd, is de snelheid waarmee kinderen weer herstellen. Binnen een paar minuten hadden ze weer praatjes, verkenden ze de top en mijn dochter telde zelfs 247 traptreden op het laatste stukje.

Net zo spannend was overigens het tandradbaantje uit de jaren 50 dat dóór de berg naar beneden ging en waar je maar met maximaal 8 personen in kon. Maar het scheelde wel echt een dalafdaling.

Ik heb dus blijkbaar "athletic children". En daar ben ik best trots op.

Over theekopje, spaghetti eten en superman

Waar ik in mijn vorige blog nog had over de plannen, kan ik nu over het resultaat vertellen.

Met een duidelijke afspraak gingen we op vakantie. We zouden één dag een snowboard huren, met één ochtend les en verder een beetje aanklooien.

Bij de skischool bleek al snel dat je voor een beginnersles bij het begin moet beginnen. Op zondag dus als iedereen begint. Dat was zaterdagmiddag, na een lange reis, wel even schakelen. Maar je hebt wat over voor je kinderen, dus regelde ik dat.

Zoonlief begon op oefenweide 1 met voorskiën. Dochter hoefde niet voor te snowboarden en haar werd gewoon uitgelegd hoe je een bord aan moet doen, hoe je in de lift stapt en wat je voorkeursvoet, zodat je weet welke voet voor moet.

Eenmaal in een klasje ingedeeld had ik het wel gezien bij mijn zoontje en keek ik nog even snel bij mijn dochter. Dat zag er verder prima uit, dus kon ik eindelijk, na een uur wachten ook even een pistetje pakken.

Helaas zijn de snowboardlessen in het Skiwelt skigebied maar een halve dag, dus rond 12 uur viste ik mijn dochter uit de klas. Onder de indruk en met enig enthousiasme vertelde ze boven haar bordje schnitzel met frietjes over het theekopje.
Ik liet haar de keuze: nog een beetje alleen aanklooien op de piste of met de groep mee weer op de ski's. Het werd het laatste. En wat bleek...ze kon echt prima meekomen met de volwassenen.
Maar ook de volwassenenen waren op de eerste dag rond 15 uur wel even klaar met skiën. Mette wisselde weer van schoenen en latten en toog naar de oefenweide met rolband.
Nieuwsgierig als ik was naar het "theekopje" ging ik toch maar even kijken. En wat zag ik daar...een dochter die op haar gemak heen en weer in een soort theekopje-houding de berg af zigzagde. Ik was toch wel trots. Het zag er gewoon goed uit.
Aan het einde van deze zondag hebben we toch de snowboardspullen weer weggebracht.

De rest van de week, en zeker de laatste dag, toen we de groep volwassenen en kinderen mixten, kon mijn dochter een nieuweling nog prima uitleggen wat zij verder in de skiles had geleerd. Spaghetti eten doe je enigszins vooroverbuigend, goed voor je houding op de ski's. En met de superman-houding weet je altijd dat je arm aan de bergkant voor je arm aan de dalkant is, zodat je met je bovenlijf wijzend naar het dal een bocht uitkomt.

Het was weer een mooie wintersport. Trots op mijn kinderen, die dat skiën toch maar voor de rest van hun leven onder de knie hebben.

Meer buitenspeelplaatsen in Nederland

Afgelopen zomer verbaasde ik me over de sprong die mijn 6-jarige zoon had gemaakt afgelopen jaar. Als we door de bergen wandelden, liep hij dit jaar altijd voorop, sprong met gemak van steen naar steen en was niet moe te krijgen. Ik had ook wel die plekken uitgezocht met de zogenaamde Erlebniswelten. Plekken waar er altijd iets extra's voor de kinderen was.

De eerste was in Zell am See. Een avonturenpad langs verschillende posten, met onder andere hoge palen waar je langs moest klimmen, een doolhof en een net dat tegen de berg aangespannen was. Mijn kinderen rende van de ene post naar de andere alsof het niets was.
Enkele dagen later, nog steeds in Zell am See, hadden we een speurtocht waarbij je een pad volgde van bergstation naar bergstation, met een mooie naam Höhenpromenade. Onderweg waren er allerlei houten figuren, met uitleg over wat die in de bergen aten en waar ze sliepen, met letters erbij die samen weer een woord vormde. Ook dit pad werd bijna rennend afgelegd. Grote zus hielp met het leuke boekje invullen en mijn zoon zag ze allemaal als eerste.
De laatste was in Westendorf, waar we al eens eerder waren geweest, maar hij telde nog net zo enthousiast alle voetafdruktekens op de stammen en stenen en knipte bij alle posten het juiste antwoord aan. Ik zag in de verte het onweer al aankomen, maar hij huppelde gewoon vrolijk verder.
Kinderen kunnen veel meer dan je denkt. Je moet het alleen wel leuk maken. Overigens deden we de laatste dag in Zell am See een dalafdaling van anderhalf uur zonder "Erlebnis" en dat vonden ze ook fantastisch.

Vandaag kwam ik, zoals iedere dag, vanuit mijn werk op het station aan. Natuurmonumenten vroeg daar aandacht voor de grote natuurenquête, ook wel Praat mee. Bovenstaande voorbeelden illustreren eigenlijk wat ik mis in Nederland. Belevenissen voor groot en klein, gratis en voor niets, van speurtocht tot een avonturenroute. Zo krijg je de kinderen wel het bos in. Gauw invullen dan maar. Tips zijn ook welkom.