Van Annemaria Koekoek tot aan een Poolnachthike

"Mama, mogen we nog even buiten spelen?" In deze periode van lang licht buiten is het een dagelijks terugkerende vraag. Een sliert kinderen trekt tussen zes en half acht door de straat om nog even te voetballen of te kingen op een kleine parkeerplaats tussen een parochiegebouw en drie garageboxen. Meer hebben ze niet nodig.

Ook bij scouting verbaas ik me altijd over de inventiviteit van leiding en kinderen om met niets zoveel leuke dingen te doen. Bij de allerjongsten, de bevers, wordt er Annemaria Koekoek gespeeld. Meer dan twee lijnen in het zand heb je niet nodig. En die kleintjes vinden het prachtig.
Als ze al wat groter zijn, dan kan het er wat ruiger aan toe met Hollandse Leeuwen. Ook hier twee lijnen uit elkaar. De tikker roept Hollandse Leeuwen. Je rent van de ene kant naar de andere kant. Je bent af als je opgetild bent en dan moet je meedoen met optillen, zodat de "tikkers" een steeds grotere groep worden. Naast sportiviteit is ook het samenwerken belangrijk, want hoe kun je anders als welp je eigen leiding optillen.
Voor de tieners heb je weer andere fysieke uitdagingen nodig. Als je ze weet te motiveren, dan kunnen ze veel. Een Poolnachthike wordt door een scoutinggroep uit Doorn georganiseerd. De explorers, leeftijd 15-18, gaan met bepakking een tocht lopen met heel veel technieken, posten en uitdagingen onderweg. En natuurlijk wordt er gemopperd dat het ver is, dat voeten pijn doen of dat de rugzak te zwaar is, maar aan het einde hebben ze het toch mooi gehaald.

Scouting Nederland heeft een onderzoek onder de aandacht gebracht dat Scouting een belangrijke bijdrage levert aan buitenspelen. In ieder geval levert scouting die bijdrage op zaterdag. Even geen pc, tablet of mobieltje, maar lekker rennen in het bos, klauteren in de bomen of een speurtocht als het zo uitkomt.
Scouts zijn zelf overigens koplopers in het gebruik van nieuwe media en technieken. Dus wordt GPS-gebruik niet geschuwd, heb ik wel eens een Whatsapp-locate spel gespeeld of kun je meedoen aan een Cyberhike. Het zit 'm in het combineren van buiten en techniek. Meegaan met de tijd, het continu blijven boeien van de jeugdleden, met buitenspelen en jezelf ontwikkelen als de rode draad.

Koningin Maxima heeft op zaterdag 13 juni het Scoutinglandgoed Zeewolde geopend. Daarmee is er weer een mooi terrein erbij gekomen waar scouts kunnen kamperen, waar ze ook toegang hebben tot de randmeren en heel veel avonturen beleven.
Ik was er op zondag om een laantje met bomen te onthullen op het landgoed, en mijn kinderen waren mee. Die vonden daar een stapel strobalen, waar ze een eigen doolhof of tunnel mee hadden gebouwd. Ze stonden daar als zitplaatsen nog voor de opening. Met niets iets maken. Ik vond het prachtig, al hadden ze strootjes overal zitten en vind ik die nu nog steeds in de auto.

In de zaterdageditie van de krant werd nog op de voorpagina gekopt: Gamen of kappen? Het advies was: kap niet met gamen, maar zorg voor voldoende afwisseling. En dat is wat we bij scouting al heel lang doen!

Ik ben 8 en ik kan best alleen drie dagen op kamp

"Ik ga wel alleen, mama", was de boodschap toen haar scoutingvriendjes al in groepjes van 3 waren ingedeeld en zij daar niet meer bij kon. En ach ja, ze is 8, gaat al voor de tweede keer op HIT en ze slaapt in een gebouw.

Als scout in hart en nieren kon het niet anders zijn dat mijn kinderen ook op scouting zouden gaan. Al vanaf jongsaf aan beleef je avonturen, leer je samenwerken, word je ieder jaar een stukje zelfstandiger en het is ook gewoon heel erg uitdagend.
Mijn kinderen konden ook al vanaf het moment dat ze lopen met hun ouders mee op kamp. Of het nu naar het buitenland was in Luxemburg of aan het strand bij Zandvoort, samen op kamp hoorde erbij.

Ik schreef ook al over de wintersport, wat eigenlijk een verkapte winterkamp was. Gewoon omdat het heel erg leuk en gezellig is om met scouts op kamp te gaan en inmiddels zomerkampen voor mij, als moeder, er niet meer inzitten.

Mijn kleine hittepetit op HIT

Terug naar de HIT. HIT staat voor Hike, Interesse en Trapperskampen. En met name de H en de T staan garant voor veel bewegen. Ieder jaar met Pasen worden op zo'n 6 plaatsen in Nederland diverse HIT's georganiseerd. Voor de welpenleeftijd, die met de groene bloesjes, werd er in Mook de Powerkids HIT-it bedacht. Van vrijdag tot en met maandag lekker buiten bezig zijn, spelletjes doen, je aan het corvee houden, een speurtocht doen, of op zijn scouts hiken, en je onderdompelen in een thema. Dit jaar feest, waarbij alle feestdagen in één weekend werden gevierd.

Vrijdagmiddag bracht ik haar. Thuis hadden we samen de tas ingepakt, zelf had ze al drie keer de paklijst doorgekeken, zodat ze controleerde of we niets vergeten waren. Er mocht gelukkig één knuffel mee.
Op het veld voor de aanmelding stond ze helemaal te stuiteren, ze had er zoveel zin in. En na de aanmelding mocht ik nog van een afstand even de opening bekijken, maar al haar aandacht ging naar de gekke themafiguren en de uitleg.

In de tussentijd kon ik alles volgen. Op Facebook werden alle feestdagen goed vastgelegd.

Maandag rond 14 uur was de sluiting. Die duurde ouderwets lang en daarna kon ik haar meenemen.

Uitdagend, leerzaam en leuk

Ik kreeg een meisje terug dat moe was, maar vooral ook vol avonturen, vol belevenissen die ze zelf had meegemaakt. Dat uiteindelijk toch 3 dagen met haar scoutingvriendjes was opgetrokken, maar ook een nieuwe vriendinnetje had gemaakt. Dat een hike had gelopen en nu wist hoe een kaart werkte, met noord-zuid en een legenda. Dat weer een stukje zelfstandiger was geworden. Dat continu lekker buiten bezig was geweest. Scouting is uitdagend, leerzaam en gewoon ontzettend leuk!

Meer buitenspeelplaatsen in Nederland

Afgelopen zomer verbaasde ik me over de sprong die mijn 6-jarige zoon had gemaakt afgelopen jaar. Als we door de bergen wandelden, liep hij dit jaar altijd voorop, sprong met gemak van steen naar steen en was niet moe te krijgen. Ik had ook wel die plekken uitgezocht met de zogenaamde Erlebniswelten. Plekken waar er altijd iets extra's voor de kinderen was.

De eerste was in Zell am See. Een avonturenpad langs verschillende posten, met onder andere hoge palen waar je langs moest klimmen, een doolhof en een net dat tegen de berg aangespannen was. Mijn kinderen rende van de ene post naar de andere alsof het niets was.
Enkele dagen later, nog steeds in Zell am See, hadden we een speurtocht waarbij je een pad volgde van bergstation naar bergstation, met een mooie naam Höhenpromenade. Onderweg waren er allerlei houten figuren, met uitleg over wat die in de bergen aten en waar ze sliepen, met letters erbij die samen weer een woord vormde. Ook dit pad werd bijna rennend afgelegd. Grote zus hielp met het leuke boekje invullen en mijn zoon zag ze allemaal als eerste.
De laatste was in Westendorf, waar we al eens eerder waren geweest, maar hij telde nog net zo enthousiast alle voetafdruktekens op de stammen en stenen en knipte bij alle posten het juiste antwoord aan. Ik zag in de verte het onweer al aankomen, maar hij huppelde gewoon vrolijk verder.
Kinderen kunnen veel meer dan je denkt. Je moet het alleen wel leuk maken. Overigens deden we de laatste dag in Zell am See een dalafdaling van anderhalf uur zonder "Erlebnis" en dat vonden ze ook fantastisch.

Vandaag kwam ik, zoals iedere dag, vanuit mijn werk op het station aan. Natuurmonumenten vroeg daar aandacht voor de grote natuurenquête, ook wel Praat mee. Bovenstaande voorbeelden illustreren eigenlijk wat ik mis in Nederland. Belevenissen voor groot en klein, gratis en voor niets, van speurtocht tot een avonturenroute. Zo krijg je de kinderen wel het bos in. Gauw invullen dan maar. Tips zijn ook welkom.