En toen wilde ze opeens snowboarden

Zomaar een dag in de kerstvakantie. Als voorbereiding op de wintersport hebben we een uitje naar Snowworld in Zoetermeer. Wanneer halverwege de dag de helft van onze reisgenoten kostenloos zijn ski's voor snowboard inruilt, komt daar de vraag: "Mama, mag ik ook snowboarden?" van mijn achtjarige dochter. Het ruilen kost niets, dus ach waarom niet? Maar als ze na één uur al redelijk goed op zo'n plank van de heuvel afsuist en ze heel enthousiast is, komen de twijfels. Zal ik mijn kind op snowboardles doen, in plaats van skiën?

Mijn kinderen staan al heel lang op de ski's. De oudste was drieëneenhalf toen ze haar eerste skiles had. Bij juf Nina van de skischool Alpin. Na twee weken skiede ze de blauwe helling af in pizzapunt achter de juf aan. Het jaar erna ook twee weken les, en idem zelf toen ze 5 was. De jongste stond twee weken voor zijn 3e verjaardag voor het eerst op de ski's. Dat ging minder van harte dan bij de oudste, waarbij hij meer hing in het stoeltje naast de babyhelling dan op de helling stond. Het jaar erna ging het al veel beter, ook weer dankzij juf Nina. Ook hij eindigde zijn twee weken met een blauwe piste van de "grote berg".

Juf Nina met mijn vierjarige zoon in 2013

We hadden het goed voor elkaar. Het appartement keek uit op de babyweide, de kinderen waren van 10 tot 15 uur onder de panne. Het skigebied Skiwelt had voor ons iedere dag een andere piste en vervelen deden we ons nooit. De kinderen vonden het ook fantastisch. Veel Nederlands sprekende of Nederlandstalige skileraren. En natuurlijk de hele dag buiten. Daar wordt iedereen blij van.
Wintersport was zelfs zo belangrijk voor de vader van de kinderen en mij dat we het bij de scheiding goed hebben vastgelegd over hoe we dat zouden doen.
Vorig jaar waren ze dus met papa op pad en dit jaar met mij.

Op deze dinsdag in de kerstvakantie was ik ook zeer blij en verrast. De jongste had eindelijk ook veel lol op de helling. Een schansje hier en een schansje daar. Als zesjarige duidelijk geen last van angst. Mijn achtjarige liet ook zien dat ze al redelijk parallel kan skiën en ook nergens bang van was.

Over vier weken, aftellen!, is het zover. Vrijdags gaan we met zijn drieën rijden, in de hoop "zwarte zaterdag" enigszins voor te zijn. Juf Nina treffen we in ieder geval weer, misschien zelfs wel vaak als een van de twee bij haar wordt ingedeeld.

Ik heb mijn dochter weten te overtuigen dat ze één dag op snowboardles mag en niet een hele week. Ik heb het nog eens opgezocht, maar acht jaar lijkt een goede leeftijd te zijn om te starten met snowboarden. De beginselen van snowboarden zijn ook makkelijker om te leren dan skiën, maar als je het goed wilt kunnen, zul je lang moeten leren en lessen.
Eén dag gelukkig, want de snowboardlessen zijn halve dagen, de skilessen hele. Dus moet ik daar weer rekening mee houden. Ik zie me ook gewoon niet met mijn dochter over de hellingen heensuizen als zij op een bord staat, terwijl het skiënd al prima af gaat. Skiërs en snowboarders gaan niet heel goed samen, vind ik.
We gaan het dus zien. Kijken hoe snel ze het oppikt, hoe enthousiast ze is en hoe ik haar kan overtuigen dat ze met mama lekker gaat skiën en dat ze met boarden maar een paar jaartjes moet wachten totdat ze alleen op de piste mag.

Verzamelplaats van de skischool op de babyweide 

Game, set en match

Wat heb ik lang lopen puzzelen, twijfelen en zoeken, maar eindelijk heb ik het gevonden. Dé sport voor mijn dochter. Tennis is het geworden.

Al heel lang klaagde het bij mij. Mijn kinderen zaten niet op een sport. Natuurlijk wel eerst zwemles met diploma A en B, maar voor mijn dochter volgde daarop niets. Het kwam er maar niet van, andere prioriteiten, druk op het werk en weer waren we een vakantie verder. En ik voelde me er een slechte moeder van. Zelf sport ik één keer in de week en liefst nog een keertje hardlopen erbij. Maar zij, die ook hartstikke sportief is, op vrijdag naar de Sport BSO gaat en op zaterdag naar scouting, had gewoon haar eigen sport niet. Ik kon ook niet echt iets handigs vinden wat ze én leuk vond én in mijn werkschema te passen was.

Maar zoals dat met zoveel dingen gaat, opeens kunnen alle puzzelstukjes op zijn plek vallen. Haar beste vriendinnetje en overbuurmeisje zit op tennis en daarmee kon ze vorige week mee om te kijken. Ze was hartstikke enthousiast, ook al was het een gevorderd groepje.
Daarnaast mag ze als 8-jarige nu zelf naar school fietsen, wat inhoudt dat ze ook best alleen naar tennis mag. Het geluk is namelijk dat er een tennisvereniging in de wijk zit. Dus geen drukke straten over, alles is binnen 5 minuten fietsen te bereiken en met een eigen sleutel op zak komt het ook na tennis wel goed. De tennisles start 25 minuten na het uitgaan van de school, dus sluit dat ook ideaal aan.

Gisteren hebben we alle formulieren ingevuld. Er bleken ook pasfoto’s nodig te zijn voor haar tennispasje. Op het station hebben we vier verschillende pasfoto’s laten maken waarvan één met haar overbuurmeisje en mijn dochter samen. Dikke pret natuurlijk.

Vanmorgen was ze helemaal zenuwachtig voor haar eerste echte tennisles. Ze had zelf haar tennistas met schoolspullen en tennisracket ingepakt en ging ook keurig op tijd naar school, waar ze normaal flink aangespoord moet worden.

Vanmiddag kwam ze heel blij terug van de tennisles. Nog helemaal in de nieuw aangeschafte tenniskleding en tennisschoenen en met een echt meisjes racket. “Ik vind dit het allerleukste en dit ga ik nog heel lang volhouden”, merkte ze op. En daar ben ik ook erg blij mee.

Vanavond konden we na het eten nog even een balletje slaan tegen de muur van de kerk in de straat. Haar vriendinnetje, mijn dochter en ik. Was dat even leuk. Misschien moet ik ook maar eens een kijkje nemen op de TV.