Game, set en match

Wat heb ik lang lopen puzzelen, twijfelen en zoeken, maar eindelijk heb ik het gevonden. Dé sport voor mijn dochter. Tennis is het geworden.

Al heel lang klaagde het bij mij. Mijn kinderen zaten niet op een sport. Natuurlijk wel eerst zwemles met diploma A en B, maar voor mijn dochter volgde daarop niets. Het kwam er maar niet van, andere prioriteiten, druk op het werk en weer waren we een vakantie verder. En ik voelde me er een slechte moeder van. Zelf sport ik één keer in de week en liefst nog een keertje hardlopen erbij. Maar zij, die ook hartstikke sportief is, op vrijdag naar de Sport BSO gaat en op zaterdag naar scouting, had gewoon haar eigen sport niet. Ik kon ook niet echt iets handigs vinden wat ze én leuk vond én in mijn werkschema te passen was.

Maar zoals dat met zoveel dingen gaat, opeens kunnen alle puzzelstukjes op zijn plek vallen. Haar beste vriendinnetje en overbuurmeisje zit op tennis en daarmee kon ze vorige week mee om te kijken. Ze was hartstikke enthousiast, ook al was het een gevorderd groepje.
Daarnaast mag ze als 8-jarige nu zelf naar school fietsen, wat inhoudt dat ze ook best alleen naar tennis mag. Het geluk is namelijk dat er een tennisvereniging in de wijk zit. Dus geen drukke straten over, alles is binnen 5 minuten fietsen te bereiken en met een eigen sleutel op zak komt het ook na tennis wel goed. De tennisles start 25 minuten na het uitgaan van de school, dus sluit dat ook ideaal aan.

Gisteren hebben we alle formulieren ingevuld. Er bleken ook pasfoto’s nodig te zijn voor haar tennispasje. Op het station hebben we vier verschillende pasfoto’s laten maken waarvan één met haar overbuurmeisje en mijn dochter samen. Dikke pret natuurlijk.

Vanmorgen was ze helemaal zenuwachtig voor haar eerste echte tennisles. Ze had zelf haar tennistas met schoolspullen en tennisracket ingepakt en ging ook keurig op tijd naar school, waar ze normaal flink aangespoord moet worden.

Vanmiddag kwam ze heel blij terug van de tennisles. Nog helemaal in de nieuw aangeschafte tenniskleding en tennisschoenen en met een echt meisjes racket. “Ik vind dit het allerleukste en dit ga ik nog heel lang volhouden”, merkte ze op. En daar ben ik ook erg blij mee.

Vanavond konden we na het eten nog even een balletje slaan tegen de muur van de kerk in de straat. Haar vriendinnetje, mijn dochter en ik. Was dat even leuk. Misschien moet ik ook maar eens een kijkje nemen op de TV.

Meer buitenspeelplaatsen in Nederland

Afgelopen zomer verbaasde ik me over de sprong die mijn 6-jarige zoon had gemaakt afgelopen jaar. Als we door de bergen wandelden, liep hij dit jaar altijd voorop, sprong met gemak van steen naar steen en was niet moe te krijgen. Ik had ook wel die plekken uitgezocht met de zogenaamde Erlebniswelten. Plekken waar er altijd iets extra's voor de kinderen was.

De eerste was in Zell am See. Een avonturenpad langs verschillende posten, met onder andere hoge palen waar je langs moest klimmen, een doolhof en een net dat tegen de berg aangespannen was. Mijn kinderen rende van de ene post naar de andere alsof het niets was.
Enkele dagen later, nog steeds in Zell am See, hadden we een speurtocht waarbij je een pad volgde van bergstation naar bergstation, met een mooie naam Höhenpromenade. Onderweg waren er allerlei houten figuren, met uitleg over wat die in de bergen aten en waar ze sliepen, met letters erbij die samen weer een woord vormde. Ook dit pad werd bijna rennend afgelegd. Grote zus hielp met het leuke boekje invullen en mijn zoon zag ze allemaal als eerste.
De laatste was in Westendorf, waar we al eens eerder waren geweest, maar hij telde nog net zo enthousiast alle voetafdruktekens op de stammen en stenen en knipte bij alle posten het juiste antwoord aan. Ik zag in de verte het onweer al aankomen, maar hij huppelde gewoon vrolijk verder.
Kinderen kunnen veel meer dan je denkt. Je moet het alleen wel leuk maken. Overigens deden we de laatste dag in Zell am See een dalafdaling van anderhalf uur zonder "Erlebnis" en dat vonden ze ook fantastisch.

Vandaag kwam ik, zoals iedere dag, vanuit mijn werk op het station aan. Natuurmonumenten vroeg daar aandacht voor de grote natuurenquête, ook wel Praat mee. Bovenstaande voorbeelden illustreren eigenlijk wat ik mis in Nederland. Belevenissen voor groot en klein, gratis en voor niets, van speurtocht tot een avonturenroute. Zo krijg je de kinderen wel het bos in. Gauw invullen dan maar. Tips zijn ook welkom.

Even voorstellen

Ik ben Selina Roskam, single 39-jarige moeder van een dochter van 8 en een zoon van 6. Net iets sportiever dan de gemiddelde Nederlander, actieve Scout en bewust met eten bezig. Ik hou graag van wandelen, skiën en buiten bezig zijn.

Dochter moet nu echt een sport gaan uitzoeken, dus genoeg om over te bloggen. Zoonlief moet nog eerst zijn zwemdiploma halen. Op vrijdag gaan ze naar de sport-BSO, op zaterdag naar scouting.

Omdat alles in de buurt is, pakken we heel veel de fiets.


Voor mijn werk ben ik 4 dagen in de week betrokken bij duurzame gebouwen.