Keuzestress: een andere sport of toch maar eens bij scouting kijken?

Eind augustus slaat de keuzestress voor veel ouders weer toe. De zwemdiploma's zijn binnen, dus opeens zeeën van tijd. Of er werd door je kinderen tijdens het afgelopen schoolseizoen een beetje gemorreld over de sport die ze deden.

Voor mij is het niet anders. Zowel mijn dochter als mijn zoon twijfelen over wat ze deden, respectievelijk tennis en sterrenplan zwemmen. Of wat ze zouden gaan doen: nog meer tennis of toch echt waterpolo.

Maar één ding staat gelukkig niet ter discussie. Op zaterdagochtend gaan we naar scouting. 

En voor alle ouders die nog een beetje twijfelen: ga kijken want het is hartstikke uitdagend. Check de website www.scouting.nl en bekijk welke groep er bij jou in de buurt zit.

Lang geleden, al meer dan 100 jaar, begon Baden Powell met "Scouting for boys". Daar zijn vervolgens heel veel varianten op gekomen, maar in Nederland bestaat de visie uit de letters SCOUTS: samen, code, outdoor, uitdaging, team en spel.

Samen

Scouting doe je samen. Het is geen individuele vrijetijdsbesteding. En je doet het samen met scouts over de hele wereld, want scouting is een wereldorganisatie.
Met samen wordt ook "voor de maatschappij" bedoeld. Bij de jonge kinderen zal dat niet altijd zo duidelijk zijn, maar zelf vind ik de 4 mei herdenking [http://www.tym.nl/scouts-zijn-messengers-of-peace/] een zichtbaar moment waarop je de bijdrage van scouting ziet.

Code

Code, cultuur, tradities. Ze zijn belangrijk bij scouting. We dragen allemaal een Scoutfit en/of een das. Daaraan kun je scouts herkennen.

Er zijn badges die je kunt verdienen, die je weer op je bloes of kampdeken kunt naaien.
Een andere traditie is "overvliegen". Dat gebeurt als je te oud bent geworden en je naar de oudere speltak (=leeftijdsgroep) gaat. Er zijn grote verschillen tussen de groepen hoe dat gaat, maar duidelijk is dat het een bijzonder moment is.

Enkele maanden na het overvliegen, of als je net nieuw bent, wordt je "geïnstalleerd". Dat betekent dat je een belofte aflegt, dat je je gaat houden aan de scoutswet en dat je belooft dat iedereen op je kan rekenen.

Outdoor

Soms speel je wel eens binnen. Als het rotweer is. Of te koud en het leuker is om koekjes te bakken of te minipionieren of te knutselen voor een scoutingthema. Maar meestal zijn de scouts, of het nu bevers zijn of explorers, buiten. 

Speurtochten door het bos of de stad, pionieren met houten palen en touw, vlaggenroof of een ander bosspel. En natuurlijk kamperen. In ieder geval een week tijdens de zomervakantie als zomerkamp, maar ook weekendjes tussendoor. Zelfs in de winter.

Uitdaging

#Laatjeuitdagen. Scouts gebruiken het te pas en te onpas. Maar het is ook zo'n mooie kreet. Het staat voor uitdaging, uitdagende activiteiten doen, maar ook voor grenzen verleggen, je persoonlijk ontwikkelen. Iedere week iets anders doen. Scouting is afwisselend, van een keertje zwemmen tot aan toneel, van iets maatschappelijks in de buurt doen tot een hike lopen in een omgeving die je niet kent.

Team

Scouting staat bol van teams. In teams worden de dingen opgepakt. Maar eigenlijk begint dat al bij de welpen. Welpen worden in nesten ingedeeld, met zo'n 5 tot 7 welpen. Eentje is de gids en eentje is de helper. En die mogen dan met het nest een uitdaging aangaan. Het werken met nesten zal niet iedere week en overal gebeuren, maar het stimuleert wel de teamgeest en de leiderschapstalenten [http://www.tym.nl/scouting-vormt-je-leiderschapstalent/] van de kinderen.

Spel

Scouting kun je ook zien als een grote leerfabriek. Iedere week leer je wel wat nieuws, maar we noemen het niet-formeel leren. Want het gebeurt met spellen [http://www.tym.nl/scouting-spellen-annemaria-koekoek/]. Uitvinden hoe een spel is opgebouwd, tactiek bedenken hoe je kunt winnen, teamgeest als je samen voor een uitdaging staat. Een spel doen is ontspannend, inspannend en geeft ook vaak veel plezier. 

Alles bij elkaar genomen is scouting meer dan een sport. Sporten is gezond, maar bij scouting krijg je ook nog vaardigheden mee die je in je verdere leven ook heel goed kunt gebruiken.

Mijn uitdaging wordt dus om te bedenken wat mijn kinderen dit jaar anders gaan doen. Scouting staat niet ter discussie. Misschien toch eens de blogs van andere moeders op Tym.nl lezen.

95 fietsvakantiekilometers vol avonturen

Wat doe ik ze aan? Twijfels kwamen boven toen ik op de dijk tussen Putten en Spakenburg fietste met wind tegen. De regen sloeg in onze gezichten. Mijn zoon en dochter fietsten met verbeten gezicht achter mij, zodat ik nog een beetje de wind kon opvangen en het tempo kon aangeven. Maar stoppen was geen optie. We moesten de fietsboot halen, anders zouden we nog veel meer moeten fietsen.

Eenmaal in Spakenburg raceten we tussen de toeristen door, langs de smalle straatjes en historische boten, richting de steiger. In de verte zag ik hem liggen en hij was al los! Ik maakte grote gebaren, riep de longen uit mijn lijf en omzeilde de oudjes die daar over de steiger liepen. Maar oef, gelukkig...ze hadden het gezien. En natuurlijk mochten we nog mee. De loopplank werd uitgeschoven, onze fietsen werden opgetild en wij konden lekker warm binnen zitten. De fietsboot bracht ons in een gezapig tempo tot 1 km van ons huis in Amersfoort.

Strava gaf aan: 27 kilometer gefietst, van Harderwijk naar Spakenburg. En samen met de twee dagen daarvoor hadden we totaal 95 fietskilometers gemaakt. Beide kids waren op de mountainbike. Ik had alle bagage, waarbij het voelde als een vrachtwagen. Fietskar achter, twee voortassen en twee achtertassen.

Ik was dus supertrots op mijn apies. Alleen piepen als ze honger hadden (en dat hield ook echt niet op tot er minimaal 2 boterhammen weggewerkt waren) of dorst. De jongste kon niet tijdens het fietsen uit zijn bidon lurken, dus stopten we vaak genoeg. Maar zo hielden we het wel vol.

We overnachtten op een camping. De eerste was een gezellige familiecamping waar we ook gezellig bij de familie op het plekje gingen staan. De tweede was vast ook een gezellige familiecamping, maar niet toen wij er waren en alle stacaravanbewoners lekker in hun eigen huis zaten.

Wat ik bijzonder vond, is dat ze geen enkele hersteltijd nodig hadden. Waar ik dacht van: "hèhè, ff zitten" renden ze meteen weg om de speeltuin te ontdekken of de temperatuur van het zwembad te checken.

Het allermooiste was toch toen ik op de laatste dag heel erg opgelucht op de boot zat. Mijn zoon wist niet hoe snel hij achter het roer moest kruipen om te boot te besturen. Met schipperspet en na afloop een junior schippersdiploma. De zon begon te schijnen, wat wilden we nog meer.

Wat ik ze aandeed? Ik liet ze een avontuur beleven, hun grenzen verkennen, de wereld een beetje ontdekken. En ze konden het dus prima aan!